Sinterklaas en de verdwenen chocoladeletter
LINKS ×11 · RECHTS ×11 · ongeveer 3 min voorlezen
Het was pakjesavond, vijf december. Bij de familie De Boer rook het naar pepernoten en warme chocolademelk. Opeens riep oma: "Waar is de chocoladeletter van Sam? Hij lag net nog op tafel!" Opa keek naar ← links onder zijn stoel, oma naar rechts → achter het theeblik.
Sam keek naar ← links: alleen de schaal met mandarijnen. Sam keek naar rechts →: alleen de kat, die heel onschuldig haar pootjes likte. Iets te onschuldig.
Toen werd er hard op de deur geklopt. Sam rende naar buiten en keek naar ← links, naar rechts → en weer naar ← links. Daar, boven op het dak van de buren, stond een wit paard. Het was Ozosnel, het paard van Sinterklaas!
"Sinterklaas!" riep Sam. "Hebben jullie onze chocoladeletter gezien?" Sinterklaas, die naast de schoorsteen stond, streek over zijn baard. "Een letter?" zei hij. "Kijk eens naar rechts →, bij de dakgoot."
In de dakgoot lag inderdaad iets glimmends. Maar het was geen chocoladeletter: het was de bril van Sinterklaas! Hij pakte de bril met zijn rechterhand →, poetste hem op met zijn ← linkermouw en zette hem op zijn neus.
Nu zag Sinterklaas alles veel beter. "Aha!" zei hij. Hij wees met zijn ← linkerhand naar ← links, naar de keukendeur, waar een spoor van chocoladekruimels begon. "Volg die kruimels!"
Sam volgde het spoor: eerst naar ← links, langs de kapstok, dan naar rechts →, onder de tafel door, en toen nog twee keer naar rechts →. Het spoor eindigde bij de mand van de kat. En daar lag de chocoladeletter, met precies één hapje eruit.
"Poes!" riep iedereen. De kat keek van ← links naar rechts →, alsof ze van niets wist. Sinterklaas kwam door de schoorsteen binnen en lachte. Uit zijn rechtermouw → haalde hij een nieuwe chocoladeletter en gaf die aan Sam.
"En nu de cadeautjes," zei hij. Hij gaf er een aan de ← linkerkant van de bank en een aan de rechterkant →, tot iedereen er een had. Toen zwaaide hij nog één keer naar ← links en naar rechts → en verdween door de schoorsteen naar Ozosnel.
En zo eindigt het verhaal. Nu maken jullie allemaal het cadeautje open dat jullie vasthouden!
Het kerstcadeau in de verhuisdozen
LINKS ×15 · RECHTS ×14 · ongeveer 4 min voorlezen
Bij Sneeuwvlok & Co was het de dag van de kerstlunch, en tegelijk de dag van de verhuizing naar de vierde verdieping. Overal stonden bruine dozen: ← links in de gang, rechts → bij de lift en midden in de kantine. Ergens daartussen zat de grote doos met alle cadeautjes van het lootjes trekken.
"Geen paniek," zei Anouk van de receptie. "Ik heb er een rode strik op geplakt." Ze keek naar de stapel ← links. Geen strik. Ze keek naar de stapel rechts →. Ook geen strik. Ze keek nog eens naar ← links, voor de zekerheid. "Oké," zei ze. "Een klein beetje paniek."
Teamleider Joost stak zijn rechterhand → op en nam de leiding. "Iedereen die aan de ← linkerkant van de kantoortuin zit, zoekt ← links. Iedereen aan de rechterkant → zoekt rechts →. En wie nergens zit, let op de tosti's."
De ploeg van ← links begon bij de lift, aan de ← linkerkant, en tilde doos na doos op. Er zaten printers in, ordners, een kerstboom zonder voet en een plant die al drie verhuizingen had overleefd. De ploeg van rechts → vond kabels, nog meer kabels en een kerstmuts die niemand ooit had gezien.
Toen kwam de verhuizer binnen met een steekwagen. "Waar moet deze heen?" vroeg hij, en hij wees naar een doos met een rode vlek. "Naar ← links!" riep Anouk. "Nee, naar rechts →!" riep Joost. De verhuizer reed eerst naar ← links, toen naar rechts →, toen weer naar ← links, toen nog een keer naar rechts →, en zette de doos uiteindelijk precies in het midden.
Anouk schoof de doos met haar ← linkerhand open. Er zaten kerstballen in. Honderden kerstballen, en een briefje: "Voor de kerstboom zonder voet." Iedereen moest lachen, behalve de kerstboom.
"Wacht eens," zei Fatima van de IT. "De lift!" Ze drukte op de knop. De deuren aan de rechterkant → gingen open, en daar stond de doos met de rode strik, die al de hele ochtend op en neer reisde tussen de begane grond en de vierde. "Hij wilde alvast verhuizen," zei Fatima.
Joost tilde de doos eruit met zijn ← linkerarm en hield de deur open met zijn rechterhand →. Alle cadeautjes waren er, alleen een beetje duizelig. "Applaus voor de lift," zei Anouk, en iedereen klapte.
Toen gingen ze aan de lange tafel voor de kerstlunch. De tosti's gingen naar ← links, de soep naar rechts →, en de kerstkransjes eerst naar ← links en toen een heel rondje naar rechts →, omdat niemand er maar één wilde nemen. Joost keek naar ← links, keek naar rechts → en zei: "Bedankt voor dit jaar, iedereen. En volgend jaar verhuizen we niet in december."
Daar eindigt het verhaal. Nu maken jullie allemaal het cadeau open dat jullie vasthouden!